Mój blog

-

 O własnym blogu mówiłam od dawna. Odgrażałam się, że zrobię to zaraz po przejściu na emeryturę i tak upłynęły cztery lata, bo na emeryturze paradoksalnie nie ma się czasu :) Parę dni temu okazało się, że w 2008 roku założyłam sobie bloga, zamieściłam trzy krótkie wpisy i zapomniałam. 

W tak zwanym międzyczasie zdarzało mi się pisywać do Gazety Wyborczej, do dodatku do Echa Dnia czy ostatnio do NotaBene. Postanowiłam zebrać te wszystkie artykuły i artykuliki i przypomnieć je tutaj. Oczywiście będzie też na bieżąco 😀 Obiecuję 💗

Zapraszam do czytania i komentowania. Liczę na kulturalne uwagi, te niegrzeczne czy niecenzuralne będę usuwać z całą stanowczością. 

Inez Romaniec-Clark

Komentarze

Unknown pisze…
Dziś dopiero więcej poczytałam. Dobre to. Różnorodność tematów. Dobry, bezpośredni styl. Brawo!
30 stycznia 2023 12:24
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

PRAWA ZWIERZĄT

-
  Gdy młode państwo potrafiło dostrzec zwierzę. O niezwykle nowoczesnym prawie II Rzeczypospolitej Kiedy myślimy o ochronie zwierząt, dobrostanie, ograniczaniu cierpienia czy odpowiedzialności człowieka za zwierzę, łatwo uznać te pojęcia za osiągnięcia naszych czasów. Za efekt współczesnej wiedzy, zmiany obyczajów i rosnącej społecznej wrażliwości. Tymczasem wystarczy otworzyć polski Dziennik Ustaw sprzed niemal stu lat. 22 marca 1928 roku Prezydent Rzeczypospolitej wydał rozporządzenie o ochronie zwierząt. Polska była wtedy państwem niepodległym zaledwie od niespełna dziesięciu lat. Krajem, który po 123 latach zaborów musiał scalać trzy różne systemy prawne, administracyjne i gospodarcze. Krajem odbudowującym instytucje, infrastrukturę i gospodarkę po I wojnie światowej i walkach o granice. Państwo miało przed sobą ogrom podstawowych problemów. A jednak wśród spraw, które uznano za wymagające ogólnokrajowej regulacji, znalazło się również  to, jak człowiek traktuje zwierzę. R...
Czytaj więcej

Mój pierwszy artykuł do Gazety Wyborczej

-
 Angelina Kosiek zaproponowała mi napisanie wspomnień o mojej Mamie w cyklu 'Akademia Opowieści'. I tak zadebiutowałam na łamach prasy 😀  To było po śmierci mojej Mamy. Pytanie Angeliny jaka była moja Mama zaskoczyło mnie w pierwszej chwili. Jesteśmy z kimś, dzielimy życie i okazuje się, że odpowiedź na takie pytanie wcale nie jest taka prosta. Polecam lekturę, polecam też zadanie sobie tego pytania o swoich bliskich i znalezienie na nie odpowiedzi.  https://kielce.wyborcza.pl/kielce/7,47262,21868557,opowiesc-o-mamie-nie-zaczynala-remontu-bez-wyprasowania-szortow.html
Czytaj więcej

Parę słów o życiu i zdrowiu...

-
Powoli mija 31. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nie trzeba być wirtuozem żadnego instrumentu, żeby w niej zagrać. Trzeba mieć otwarte serce i życzliwość dla ludzi. Kolejny raz fundujemy sobie radość z pomagania. Niezliczona ilość młodych wolontariuszy poczuła się ważna, doceniona, zauważona. Tak naprawdę gramy dla siebie. Nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie nam skorzystać z usług medycznych i może się okazać, że jakiś sprzęt, dokładnie ten, który nam pomoże, będzie pochodzić z zakupów WOŚP. Ratujemy siebie wzajemnie, ratujemy sami siebie. W kontraście do tego radosnego nastroju wspominam spektakl w Teatrze Żeromskiego w Kielcach. Scenariusz powstał na podstawie książki Mateusza Pakuły ‘Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję’. To nie jest kryminał. To rzecz o umieraniu. Mateusz Pakuła wykrzyczał to, o czym wiele osób na widowni bało się pomyśleć czy wyszeptać. Komuś umierała mama, innemu żona, mnie mąż. Chorowali, umierali, a my chorowaliśmy i umieraliśmy z nim...
Czytaj więcej