Amperek

-
Moj ukochany pies Amper, mial dzisiaj klopoty w nocy, szukal mojego wsparcia i pomocy. Niestety, jego gruczoly krokowe odmowily posluszenstwa i wizyta u weterynarza byla bardzo bolesna. Byl bardzo dzielny, a mnie bylo przykro, ze tak cierpi. Spi teraz wyczerpany bolem i wreszcie spokojny. Jutro kolejna wizyta i kontynuacja po swietach. Zastanawiam sie nad operacja. Jezeli nie bedzie niosla jakiegos ryzyka, a wiem ze dzisiejsza historia nie powtorzy sie - zdecyduje sie na to. Z przerazeniem mysle, ze mogloby nie byc Ampera w moim zyciu. Patrze teraz na niego i przypominam sobie dzien kiedy przynioslam go do domu: malenkiego i tak bardzo postrzelonego. Dalej ma duzo ze szczeniaczka w sobie -jest taki radosny i ufny.






Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

PRAWA ZWIERZĄT

-
  Gdy młode państwo potrafiło dostrzec zwierzę. O niezwykle nowoczesnym prawie II Rzeczypospolitej Kiedy myślimy o ochronie zwierząt, dobrostanie, ograniczaniu cierpienia czy odpowiedzialności człowieka za zwierzę, łatwo uznać te pojęcia za osiągnięcia naszych czasów. Za efekt współczesnej wiedzy, zmiany obyczajów i rosnącej społecznej wrażliwości. Tymczasem wystarczy otworzyć polski Dziennik Ustaw sprzed niemal stu lat. 22 marca 1928 roku Prezydent Rzeczypospolitej wydał rozporządzenie o ochronie zwierząt. Polska była wtedy państwem niepodległym zaledwie od niespełna dziesięciu lat. Krajem, który po 123 latach zaborów musiał scalać trzy różne systemy prawne, administracyjne i gospodarcze. Krajem odbudowującym instytucje, infrastrukturę i gospodarkę po I wojnie światowej i walkach o granice. Państwo miało przed sobą ogrom podstawowych problemów. A jednak wśród spraw, które uznano za wymagające ogólnokrajowej regulacji, znalazło się również  to, jak człowiek traktuje zwierzę. R...
Czytaj więcej

Mój pierwszy artykuł do Gazety Wyborczej

-
 Angelina Kosiek zaproponowała mi napisanie wspomnień o mojej Mamie w cyklu 'Akademia Opowieści'. I tak zadebiutowałam na łamach prasy 😀  To było po śmierci mojej Mamy. Pytanie Angeliny jaka była moja Mama zaskoczyło mnie w pierwszej chwili. Jesteśmy z kimś, dzielimy życie i okazuje się, że odpowiedź na takie pytanie wcale nie jest taka prosta. Polecam lekturę, polecam też zadanie sobie tego pytania o swoich bliskich i znalezienie na nie odpowiedzi.  https://kielce.wyborcza.pl/kielce/7,47262,21868557,opowiesc-o-mamie-nie-zaczynala-remontu-bez-wyprasowania-szortow.html
Czytaj więcej

Parę słów o życiu i zdrowiu...

-
Powoli mija 31. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nie trzeba być wirtuozem żadnego instrumentu, żeby w niej zagrać. Trzeba mieć otwarte serce i życzliwość dla ludzi. Kolejny raz fundujemy sobie radość z pomagania. Niezliczona ilość młodych wolontariuszy poczuła się ważna, doceniona, zauważona. Tak naprawdę gramy dla siebie. Nigdy nie wiadomo kiedy przyjdzie nam skorzystać z usług medycznych i może się okazać, że jakiś sprzęt, dokładnie ten, który nam pomoże, będzie pochodzić z zakupów WOŚP. Ratujemy siebie wzajemnie, ratujemy sami siebie. W kontraście do tego radosnego nastroju wspominam spektakl w Teatrze Żeromskiego w Kielcach. Scenariusz powstał na podstawie książki Mateusza Pakuły ‘Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję’. To nie jest kryminał. To rzecz o umieraniu. Mateusz Pakuła wykrzyczał to, o czym wiele osób na widowni bało się pomyśleć czy wyszeptać. Komuś umierała mama, innemu żona, mnie mąż. Chorowali, umierali, a my chorowaliśmy i umieraliśmy z nim...
Czytaj więcej